ایران ای نجیب ترین ای غریب ترین نام به کدامین غمت سینه چاک کنم با کدامین داغت مویه بر خاک کنم چگونه این اشک از گونه ات پاک کنم درمان دردت از که طلب کنم ازین ویرانی به که فریاد کنم داد از این بیداد به که نعره کنم که دیو پنج دستی با اهریمن هفت سری در زمستانی که بهمنی از جهل بر مردم آوار شده بود هم دست شدند تا نفست را بگیرند در قفست کنند وای از آن آدم  که بهشت را به نیازی بفروخت  وای از این آدمیان که قلب بهشت را به وعده بهشتی دیکر به خاک و خون کشیدند قلم و اجرا تورج توجی