هلن امید نباشی که تو را یار براند. گرت امروز براند، نکه فردات بخاند؟ در اگر بر تو ببندد، مرا و سبر کنند جا، زپس سبر تو را او بسر سدر نشاند. و اگر بر تو ببندد، همه ره ها و گذر ها ره پنهان بنماید، که کسان راه نداند. نچه غصاب به خنجر، چو سر میش ببرد، نهلت کشته خود را، کشدانگاه کشاند. چو دم میش نماوند، زه دم خود کندش پر، تو ببینی دم یزدان به کجاها فرساند. به مثل گفته امین را و وگر نر، به مثل گفته امین را و وگر نه چرم او، نه کشد هیچ کسی را و زه کشدان به رها ند. همه گی ملک سلیمان به یکی مور ببخشند. به دهد هر دو جهان را و دلی را و نر مانند. دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش، به که مانند، به که مانند، به که مانند، به که مانند. هر خاموش که بی گفت از این می همگان را، به چشامند، به چشامند، به چشامند، به چشامند.